Ο Ελεύθερος Τύπος

Όποιος παρακολουθούσε χθες (23 Ιουνίου) το «δελτίο ειδήσεων» του Alter θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί αυτό μονοπωλήθηκε από μια συζήτηση δημοσιογράφων γύρο από το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου. Αν και η εσωστρέφεια των media στην Ελλάδα έχει πάρει όλο και πιο απίστευτες διαστάσεις, με θεματολογία όπως η στελέχωση των προϊών καφέδων να εκτοπίζει κάθε άλλη συζήτηση περί επικαιρότητας, κοινωνικών προβλημάτων, ακόμα και πολιτικών σκανδάλων, δεν παύει κανείς να αναρωτιέται πως ο Χατζηνικολάου μπόρεσε να τρέξει μια ολόκληρη εκπομπή γύρο από μια κλειστή συζήτηση «για το μαγαζί».

Και εδώ είναι και το ενδιαφέρον. Η αγαπητή Κάτια Μακρή, αν και προσπάθησε αρχικά να στρέψει τα βέλη της στους καπιταλιστές που εμπορεύονται τον ιδρώτα του εργάτη, αναβιώνοντας μια ρητορική που θα έκανε περήφανο τον Μαρξ, κατά τα άλλα ήταν σιωπηλή. Η Σοφία Βούλτεψη, που συνδέθηκε στο κύκνειο άσμα του δελτίου, ως απολογητής της κυβέρνησης, δεν είχε να απαντήσει στους πολιτικούς κατήγορους. Που ήταν άλλωστε και οι πολιτικοί, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, οι πρώην υπουργοί, οι διαπρεπείς δικηγόροι; Θαρρεί κανείς πως άκουγε τον Καβάφη να αναρωτιέται για τους Βαρβάρους.

Αυτό που έλαβε μέρος ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ δημοσιογράφων για το επάγγελμά τους. Το επίπεδο της ειλικρίνειας ήταν σαν ένα φρέσκο αεράκι, κάτι που έχουμε ξεχάσει να βλέπουμε στα media στη χώρα μας. Ακούσαμε να λέγονται τα πράγματα με το όνομα τους, να παρατίθεται το πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι των media όπως ωμά είναι. Η δικαιολογία των δημοσιογράφων; Ίσως αισθανόντουσαν πιο ελεύθεροι μιλώντας για μια εφημερίδα του κυβερνητικού στρατοπέδου, ίσως μετά από μια μέρα αποχής από την εργασία άργησαν να μπουν στο καθημερινό show των εντυπώσεων. Ποιος ξέρει. Αλλά αυτά που είχαν να πουν ήταν ίσως η μεγαλύτερη καταδίκη του πολιτικού και ενημερωτικού συστήματος της χώρας μας.

Το γεγονός αυτό θα ήταν στενάχωρο αν δεν είχε κουράσει τόσο πολύ ο ξύλινος λόγος της δημοσιογραφίας, το ευτελές παιχνίδι του πολιτικού εντυπωσιασμού και της φθηνής ενημέρωσης. Υπό τις παρούσες συνθήκες, η συζήτηση αυτή ήταν ανανεωτική.

Παντού στον κόσμο υπάρχουν συμφέροντα, οικονομικά και πολιτικά. Κάθε δημοσιογράφος του πολιτικού ρεπορτάζ οφείλει να έχει ιδεολογικό στίγμα. Όταν όμως ολόκληρο το σύστημα υποκύπτει σε ένα ξέφρενο πλιάτσικο όπου το μόνο που αναδεικνύεται είναι η εξασφάλιση κάποιων δημοσίων έργων από έναν σάπιο κρατικό μηχανισμό, σύμφωνα πάντα με αυτά που λέχθηκαν στην εκπομπή, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Όταν το όνειρο του κάθε δημοσιογράφου είναι να εκλεγεί βουλευτής με κάποιο κόμμα, δεν υπάρχει πλέον κανείς να υπερασπιστεί αυτό το λειτούργημα της δημοκρατίας.

Ας στενοχωρηθούμε λοιπόν για τους 485 ανθρώπους που έχασαν την δουλειά τους. Ο καθένας μας δεν θα ήθελε ποτέ να βρεθεί στη θέση τους. Ας μη χάνουμε όμως τον χρόνο μας για το άδοξο τέλος μιας εφημερίδας. Καλό θα ήταν να πάρει μαζί της και μερικές ακόμα. Και μερικά κανάλια ίσως. Να πάνε οι δημοσιογράφοι αυτοί μια ώρα αρχίτερα στην πολιτική και να αναδειχθούν νέοι, ή ίσως παλιοί που θα αναβιώσουν ένα υπεύθυνο σύστημα ενημέρωσης.